مولانا جلال‌الدین محمد بلخی

 

مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت.

آثار وی عبارتند از :

 

مثنوی معنوی   دیوان شمس   فیه ما فیه   مجالس سبعه  
دفتر اول  

غزلیات

    المجلس الاوّل  
دفتر دوم   مستدرکات     المجلس الثانی  
دفتر سوم   ترجیعات    

المجلس الثالث

 
دفتر چهارم   رباعیات    

المجلس الرابع

 
دفتر پنجم        

المجلس الخامس

 
دفتر ششم        

المجلس السادس

 
         

المجلس السابع